Een helm, een kogelvrij vest en leren hoe je achterwaarts uit een vliegende helikopter afdaalt. Het is niet direct wat je verwacht bij het werk van een conferentietolk. Voor Ute Sachs maakte het allemaal deel uit van haar werk tijdens internationale missies en trainingen.
Tolken tijdens antiterrorismetrainingen
Toen Ute in Washington D.C. voor het Amerikaanse State Department werkte, tolkte ze tijdens antiterrorismetrainingen voor speciale eenheden uit Latijns-Amerika.
Tolkenderwijs leerde ze wapens uit elkaar te halen, schoon te maken en weer in elkaar te zetten. Ze maakte trainingen met bewegende doelwitten mee, leerde hoe militairen vanuit een helikopter afdalen en was aanwezig bij nachtelijke oefeningen.
Helaas zijn daar geen foto’s van, voegt Ute daar zelf aan toe.
De opdrachten laten zien in welke uitzonderlijke omstandigheden een conferentietolk soms moet kunnen functioneren. Niet vanuit een vertrouwde cabine, maar midden in een omgeving waarin veiligheid, concentratie en snel kunnen handelen centraal staan.
Van een postduivencongres tot Europol
Ute werkt sinds 1988 als tolk met Spaans, Engels, Duits en Nederlands als werktalen.
Haar eerste opdracht voor Congrestolken, in 1995, was een postduivencongres. Later volgden onder meer vergaderingen van de Management Board van Europol en opdrachten voor Eurojust.
Over de inhoud daarvan kan ze weinig vertellen.
“Die was allemaal supergeheim — en is dat waarschijnlijk nog steeds.”
Vertrouwelijkheid is bij zulke opdrachten geen formaliteit, maar een essentieel onderdeel van het werk.
Een missie voor het Internationaal Strafhof
Haar meest memorabele opdracht bracht Ute namens het Internationaal Strafhof naar Colombia, Panama en Venezuela. Tijdens deze missie begeleidde zij de hoofdaanklager.
In Venezuela zag ze president Maduro plotseling rechtstreeks op haar afkomen.
“Señorita… and who might you be?”
Ute zag zichzelf naar eigen zeggen al in een ondergrondse cel verdwijnen, om nooit meer te worden teruggezien. Ze was dan ook zelden zo opgelucht als toen het vliegtuig uit Caracas vertrok.
Al beviel het woord señorita haar stiekem wel.
De anekdote is met humor verteld, maar laat ook zien wat tolken tijdens internationale missies kan vragen. Een conferentietolk kan terechtkomen in een situatie waarop nauwelijks valt te oefenen en moet dan onmiddellijk kunnen schakelen.
Intensieve concentratie en snel kunnen schakelen
Ute omschrijft haar tolkstijl als snel, precies en gedetailleerd, maar ook met gevoel voor de mensen en de omstandigheden.
De concentratie tijdens het tolken is soms zo intensief dat zij na afloop nauwelijks meer weet wat ze heeft gehoord of gezegd.
“Mensen kijken me vaak verbaasd aan wanneer ze vragen waar het over ging en ik moet antwoorden: eeh… dat weet ik niet meer.”
Alle aandacht gaat tijdens de opdracht naar het begrijpen, verwerken en overbrengen van de boodschap. Wat even daarvoor nog volledig in het werkgeheugen aanwezig was, kan daarna alweer zijn verdwenen.
Iedere opdracht opent een andere wereld
Ute voelt zich het meest waardevol wanneer mensen tijdens een gesprek beginnen te knikken, elkaar werkelijk begrijpen en dankzij de vertolking samen verder kunnen.
Van een postduivencongres tot een internationale strafrechtelijke missie: als conferentietolk weet je nooit precies in welke wereld de volgende opdracht je brengt.
Dit verhaal maakt deel uit van 50 verhalen in 50 weken, ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum van Congrestolken.
Follow the campaign on LinkedIn.